Kciuk narciarza

10 lut 2019
0 Comment
Kciuk narciarza

Jest to uraz stawu śródręczno-paliczkowego kciuka w wyniku naderwania lub zerwania odłokciowego więzadła pobocznego u podstawy tego palca.

Powstaje przy mocnym wykoślawieniu kciuka, czyli odgięciu kciuka od reszty dłoni.

Najczęściej przydarza się narciarzom, jeśli używają pasków od kijków, które nie uwalniają kciuka podczas upadku.

Fakt, że jednostka chorobowa kojarzona jest z narciarstwem nie wyklucza tego, że do urazu może dojść u każdego, kto wykonuje czynności wymagające mocnego odgięcia kciuka od reszty palców, np. u bramkarzy, zawodników rugby.

 

 

OBJAWY

  • Ból kciuka
  • Opuchlizna i zasinienie
  • Wrażliwość na dotyk
  • Utrudnione chwytanie i trzymanie przedmiotów
  • W przypadku całkowitego zerwania więzadła brak możliwości wyprostowania kciuka

DIAGNOSTYKA

  • Badanie manualne(palpacja, testy funkcjonalne)
  • RTG, w celu wykluczenia złamań lub oderwania części kości wraz z więzadłem
  • USG ( ocena więzadeł)

LECZENIE

  • Leczenie zachowawcze

-zabezpieczenie stawu śródręczno-paliczkowego kciuka stabilizującą łuską lub ortezą aby ograniczyć jego ruchomość i przyspieszyć gojenie, unieruchomienie stosuje się na okres do 4-5tygodni

-okłady z lodu, które należy przykładać na bolesne i obrzęknięte miejsce, ale tylko w fazie „krwawienia”

-farmakoterapia, miejscowe leki w formie maści lub żeli, działające przeciwbólowo oraz przeciwobrzękowo

-fizykoterapia

-Tak szybko jak to jest tylko możliwe wprowadzenie ćwiczeń ruchowych chorego stawu poprawiających jego ruchomość, rozciągających i wzmacniających tkanki miękkie oraz przywracających funkcje kciuka

-kinesiotaping

  • Zabieg chirurgiczny jest wskazany, jeśli doszło do całkowitego zerwania więzadła i dużej niestabilności stawu. Pozostałymi wskazaniami do zabiegu operacyjnego są przykłady rotacji odłamu kostnego lub przemieszczenie kikuta więzadła zwane uszkodzeniem typu Stenera .
    Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów po okresie 3 tygodni lekarz prowadzący może zdecydować również o interwencji chirurgicznej

PROFILAKTYKA

  • Ćwiczenia nakierowane na statyczną stabilizacje (ćwiczenia izometryczne)
  • Ćwiczenia nakierowane na dynamiczną stabilizacje (m.in. chwyty, rzuty)
  • Ćwiczenia precyzyjne
  • Wszystkie ćwiczenia, w których występuje chwyt (m.in. podciąganie, ćwiczenia ze sztangą)

Opracowanie Mgr Tomasz Tomaszewski

Problem nietrzymania moczu

19 gru 2018
0 Comment
Problem nietrzymania moczu

Terminem ‘nietrzymania moczu” określa się stan niekontrolowanego wyciekania moczu, powodujący trudności zarówno w utrzymaniu higieny, jak i w funkcjonowaniu społecznym jednostki.

Szacuje się że w Polsce cierpi na to schorzenie co najmniej 3 miliony kobiet.

Wśród głównych przyczyn występowania tego schorzenia  wyróżnia się przyczyny urologiczne (zaburzenia czynności dolnych dróg moczowych, zakażenia układu moczowego, powiększenie gruczołu krokowego, urazy i operacje dolnych dróg moczowych), ginekologiczne (osłabienie mięśni dna miednicy, obniżenie narządów miednicy małej, zanikowe zapalenie cewki pochwy, operacje ginekologiczne i położnicze) oraz neurologiczne ( urazy głowy i rdzenia kręgowego, udary mózgu, guzy mózgu, choroba Parkinsona, wady wrodzone układu nerwowego, mózgowe porażenie dziecięce, polineuropatie, choroby demielinizacyjne np. Stwardnienie rozsiane, choroba Alzheimera).

Do mniej bezpośrednich czynników występowania tego problemu należą choroby przewlekłe i zmiany ogólnoustrojowe (cukrzyca, alkoholizm, nowotwory, depresja, demencja, zaparcia, otyłość).

Nietrzymanie moczu jest odbiciem zaburzeń wzajemnego oddziaływania między ciśnieniem w pęcherzu moczowym a ciśnieniem w cewce moczowej.

Wyróżnić można zjawisko samoistnego wysiłkowego nietrzymania moczu u pacjentów. Następuje ono w chwili nagłego wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej (kichanie, kaszel, śmiech, schylanie się, dźwiganie ciężarów itp.) Szacuje się, że występuje u  50-70% pacjentów, dotyczy głównie młodszych kobiet. Bezpośrednią przyczyną często jest osłabienie mięśni dna miednicy wynikające z przebytego porodu, obniżenia narządów miednicy małej, operacji dokonanych w tej okolicy, urazu lub zaburzeń hormonalnych (niedobór estrogenów).

Nietrzymanie moczu przez pacjentów może być również spowodowane niestabilnością  mięśnia wypieracza. Jego hiperaktywnością  lub niestabilnością. Występujące tu mimowolne skurcze pęcherza mogą być objawem uszkodzenia układu nerwowego. Do podstawowych objawów tego typu należy nagła niepowstrzymana potrzeba oddania moczu, w tym moczenie nocne. Występuje u 20-40% pacjentów,głównie u kobiet po menopauzie.

Do głównych rodzajów nietrzymania moczu można również zaliczyć jego czynnościową niewydolność, w której nie występują  zmiany patologiczne dolnego odcinka dróg moczowych, zachowany jest prawidłowy mechanizm mikcji, lecz dotarcie do toalety utrudniają fizyczne lub psychiczne przeszkody np: niesprawne poruszanie się, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja, wrogi stosunek do opiekunów.

W zależności od rodzaju nietrzymania moczu występującego u danego pacjenta, należy przeprowadzić odpowiednią fizjoterapię, która w połączeniu z farmakoterapią powinna przynieść  odpowiedni skutek. Należy jednak pamiętać, że niezbędna do pełnego efektu jest zmiana trybu życia pacjenta.

Powinien on zadbać m.in o utrzymanie odpowiedniej masy ciała: otyłość powoduje osłabienie mm. dna miednicy co prowadzi do obniżenia jej narządów, unikać zaparć bowiem zalegające masy kałowe uciskają na pęcherz moczowy i cewkę moczową, jak również zaprzestać palenia papierosów w celu eliminacji kaszlu.

Do skutecznej fizjoterapii w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu zalicza się ćwiczenia mięśni dna miednicy tzw. Kegla, które mają na celu wzmocnienie mięśni dna miednicy. Trening ten polega na świadomym napinaniu i rozluźnianiu odpowiednich mięśni. Aby na początku nie uruchamiać tłoczni brzusznej wykonujemy ćwiczenia na siedząco, z lekkim pochyleniem tułowia ku przodowi, podczas wydechu. Trzeba wyeliminować działanie mm. brzucha, pośladkowych, przywodzicieli.Podczas wydechu należy napiąć cewkę moczowa na ok 5 s i rozluźnić, codziennie po kilka razy w ciągu godziny. Poprawę uzyskuje się po 4-8 tyg systematycznych ćwiczeń. Następnie utrudnia się trening przez włączenie mm. brzucha i innych.

Przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu jak i w  przypadku niestabilności mięśnia wypieracza można również przeprowadzić  trening pęcherza, który polega na oddawaniu moczu o ustalonych porach, a nie w razie potrzeb. Ćwiczenia pęcherza prowadzą do przywrócenia korowej kontroli nad funkcja pęcherza. W początkowym okresie pacjent wychodzi do toalety co 30 min, zwiększając odstęp stopniowo co 15 min do 3 godzin.

W terapii nietrzymania moczu, spośród zabiegów fizykoterapeutycznych,  wykorzystywana jest elektrostymulacja, która ma na celu wywołanie  skurczu mięśni i powoduje ich wzmocnienie. Jednocześnie pozwala pacjentowi zrozumieć, które mięśnie powinny być uruchamiane. Wpływa korzystnie na ukrwienie i przewodnictwo nerwowe i wywiera efekt przeciwbólowy na okolice miednicy    ( np. bolesne blizny).

Problem nietrzymania moczu jest bardzo powszechny, a jego terapia jest uzależniona głównie od rodzaju nietrzymania moczu. Należy jednak pamiętać, iż jest to dla wielu pacjentów wstydliwy  temat i chęć poznania i nauczenia się ćwiczeń zależy w dużej mierze od terapeuty. Jego zadaniem powinno być również uświadamianie pacjenta o podjęciu  profilaktycznych kroków mających na celu obniżenie ryzyka występowania bądź pogłębiania problemu nietrzymania moczu.

Opracowanie: Fizjoterapeuta Anna Karpińska

Rozejście kresy białej

04 gru 2018
0 Comment
Rozejście kresy białej

Jak wiadomo ciąża i poród niesie za sobą wiele zmian w ciele kobiet, w obrębie zarówno miednicy, jak i wyglądzie brzucha. Ściana brzucha w okresie ciąży poddawana jest rozciągnięciu w wyniku rosnącej macicy. Pod wpływem zmian hormonalnych powinna się wydłużyć, dopasować się do objętości i ciśnienia. Mięśnie i ich połączenia powięziowe są narażone w dużym stopniu na rozciągnięcie. W konsekwencji często kończy się to deformacją – wypukłą zmianą w środkowej części brzucha tzw. rozstępem mięśnia prostego brzucha (DRA – diastasis recti abdominis).

Poprawa prawidłowej postawy, wzmocnienie i praca nad mięśniami posturalnymi oraz bardzo istotne – ODDYCHANIE – są podstawą w terapii DRA.

Z doniesień naukowych wynika, iż powiązanie osłabienia ściany brzucha towarzyszy często ból odcinka lędźwiowego, zaokrąglenie pleców w odcinku piersiowym, nietrzymanie moczu, obniżenie narządu rodnego a także rozejście kresy białej brzucha.

Jak samodzielnie sprawdzić czy mamy problem z rozejściem mięśnia prostego brzucha?

Leżąc na plecach, zginamy kolana. Przy wydechu jedną ręką podnosimy głowę do góry. Staramy się oderwać z ziemi łopatki. W badaniu wykorzystujemy drugi i trzeci palec ręki, która leży swobodnie. Test przeprowadzamy wzdłuż kresy białej (czerwona linia na obrazku). Jeżeli jesteśmy w stanie wsunąć palce pomiędzy mięśnie (uczucie przerwy, możliwość wpadnięcia we wnętrze brzucha) – mamy do czynienia z rozejściem mięśnia prostego brzucha.

WAŻNE: Mężczyźni też ciepią na rozejście mięśnia prostego brzucha!!!

Dysfunkcja jest często powiązana ze zmianą wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej. Główne czynniki ryzyka (również u kobiet) to:

  • Otyłość brzuszna (często mężczyźni z  tzw. „mięśniem piwnym”)
  • Kaszel palaczy
  • Źle wykonywane ćwiczenia, szczególnie siłowe – podnoszenie dużych ciężarów
  • Genetyka
  • Następstwa źle gojących się ran pooperacyjnych na jamie brzusznej
  • Choroby powodujące silne wyniszczenie organizmu.

ZALECANA (DOBRA) AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA:

  • Ścianka wspinaczkowa
  • Pływanie (kraul, grzbiet)
  • Taniec brzucha
  • Nordic walking
  • Joga
  • Narciarstwo
  • Rolki

NIEZALECANA (ZŁA) AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA:

  • Brzuszki
  • Planki
  • Cross fit
  • Ćwiczenia z ciężarami
  • Bieganie
  • Rower (w niskiej pozycji)

W przypadku rozpoznania rozejścia mięśnia prostego brzucha wdraża się leczenie zachowawcze – opracowany plan rehabilitacji z fizjoterapeutą, ćwiczenia i terapia manualna, kontrolując postępy. Jeżeli usprawnianie nie przynosi oczekiwanych efektów oraz rozejście jest duże, należy zgłosić się na konsultacje z chirurgiem.

 

Opracowanie: mgr Fizjoterapii Justyna Sarna

Zalecenia po masażu

24 paź 2018
0 Comment
Zalecenia po masażu

Bezpośrednio po zabiegu masażu kręgosłupa zalecamy usztywnienie w postaci bandaży elastycznych lub pasa lędźwiowo – krzyżowego miękkiego lub półsztywnego przez okres 3- 4 dni.
Bardzo ważne jest zakładanie stabilizacji w sytuacjach, które mogą narazić nasz kręgosłup na silne przeciążenia tj. dźwiganie, schylanie się, długotrwała pozycja siedząca itd.

Aby złagodzić przewlekły ból odcinka lędźwiowo – krzyżowego można zastosować okłady cieplne.

Jest to domowy zabieg z zakresu ciepłolecznictwa, który można wykonać bez profesjonalnego sprzętu.

Ciepło ma właściwości rozluźniające, przeciwbólowe, kojące i odprężające.

Okłady cieplne powodują przekrwienie ognisk zapalnych i przyśpieszenie gojenia zapalenia.
Do wykonania domowych kompresów cieplnych potrzebujemy: trzech ręczników frotte,
rękawic wełnianych oraz gumowych
.

Jeden suchy ręcznik złożony w kostkę kładziemy na pośladkach i okolicy lędźwiowo krzyżowej.
Drugi ręcznik,również złożony w kostkę polewamy wrzątkiem w naczyniu.
Następnie odsączamy go w założonych na dłonie rękawicach wełnianych i gumowych.
Będzie to izolować nasze ręce i chronić przed poparzeniem.

Gorący, dobrze odsączony ręcznik kładziemy na okolicę krzyżową i przykrywamy kolejnym suchym ręcznikiem.

Czas trwania okładu to około 10 minut lub do momentu aż Pacjent przestanie odczuwać ciepło.
Czynność można powtórzyć dwa, trzy razy.
Należy pamiętać, że ciepło może wpływać niekorzystnie w przypadku ostrego stanu zapalnego.

Jeśli podczas zabiegu pojawi się zaostrzenie dolegliwości należy natychmiast przerwać kompres.

Przeciwwskazaniem do wykonywania okładów cieplnych są problemy z nerkami w tym niewydolność,
problemy z nadciśnieniem, ostra niewydolność serca, nowotwory, poważne problemy z układem rozrodczym,
w tym bolesne i obfite miesiączki.

Opracował: Andrzej Grudniewski, fizjoterapeuta

PIR – poizometryczna relaksacja mięśni

11 lip 2018
0 Comment
PIR – poizometryczna relaksacja mięśni

Poizometryczna relaksacja mięśni jest rozciąganiem tkanek miękkich. Może być wykonywana samodzielnie lub we współpracy z terapeutą.

Do wykonania tego typu rozciągania, które jest niezwykle skuteczne, jest potrzebna nauka i możliwość wykonania skurczu izometrycznego.

Skurcz izometryczny – wzrost napięcia bez zmiany długości mięśnia, przykładem takiego ćwiczenia, w którym występuje skurcz izometryczny jest „plank”, potocznie zwany deską – czyli podpór przodem na przedramionach.

 

 

Poizometryczna relaksacja polega na 3 po sobie występujących fazach:
1. Rozciągnięcia

Rozciągniecie mięśnia do poczucia oporu tkankowego przez terapeutę lub uczucia delikatnego ciągnięcia przez pacjenta

  1. Napięcia –izometrycznego

Delikatne napięcie tak by ani pacjent ani terapeuta nie wkładali w to dużo siły. Niektóre źródła podają, że jest to 10-20% maksymalnej siły lecz nie jesteśmy tego w stanie określić nie znając maksymalnych możliwości.

  1. Relaksacji

Kluczowa faza, w której dajemy pacjentowi czas na rozluźnienie i relaksacje. Ta faza płynnie przechodzi w kolejne powtórzenie i przejście do większego rozciągnięcia.

Każdą fazę będziemy wykonywać od kilku do kilkunastu sekund, czas będzie indywidualnie dobierany.

Ponawiamy mechanizm aż do uzyskania zadowalającego zakresu ruchu bądź do momentu braku dalszych rezultatów. Z doświadczenia mogę stwierdzić, ze jest to zazwyczaj 3-5 powtórzeń.

Przykład: Pacjent leży na brzuchu z jedną nogą postawioną na podłożu. Terapeuta zgina kończynę leżącą na kozetce, czyli zbliża pietę do pośladka. W momencie odczucia rozciągania lub oporu zatrzymuje, daje sygnał do próby wyprostowania nogi a sam delikatnie oporuje, po kilku sekundach mówi stop, następnie faza relaksacji, po tym  zbliżamy bardziej piętę do pośladka, po kilku sekundach znów mówimy pacjentowi, aby napiął mięśnie prostujące kolano.

Możemy wspomóc działanie poprzez prace mięśni antagonistycznych, przykładowo czynne przejście do „nowej” bariery przez pacjenta, czyli sam przyciąga piętę do pośladka.

Mięśnie antagonistyczne są to mięśnie o przeciwstawnej funkcji czyli na przykładzie stawu łokciowego zginacze/prostowniki – potocznie biceps i triceps.

Kolejnym narzędziem pomocnym jest oddech. Szczególnie u osób aktywnych, świadomych swojego ciała i umiejących kontrolować oddech.

Wskazania do wykonania poizometrycznej relaksacji mięśni to przykurcze i wzmożone napięcia tkanek miękkich.

Zaletami PIR jest:
-relaksacja

-zmniejszenie napięcia mięśniowego

-zwiększenie zakresu ruchu

-redukcja bólu

-wydłużenie skróconych tkanek

Podstawą wykonania poizometrycznej relaksacji mięśni jest diagnoza i określenie jakie struktury potrzebujemy rozciągnąć i jaki ruch będziemy chcieli poprawić. Wszystkie detale między innymi czas skurczu, jego siłę, oddech i poszczególne fazy będziemy dopasowywać odpowiednio do pacjenta. Błędem będzie dopasowanie pacjenta do ćwiczenia. Nigdy nie możemy sprawiać bólu niezależnie od fazy, bo to się gryzie z pojęciem relaksacji.

W gabinecie często pracujemy tą metodą by zniwelować np. ograniczenia spowodowane przykurczami pooperacyjnymi.

 

Mgr Tomasz Tomaszewski

Witamina C

15 maj 2018
0 Comment
Witamina C

Nie będzie to artykuł na temat, czy Witamina C jest lewo czy prawoskrętna, czy
może raczej powinniśmy mówić kwas askorbinowy, nie nad tym będziemy się tutaj koncentrować.

Chciałbym uświadomić Wam, jak bardzo dobroczynny wpływ witamina C ma na nasze zdrowie.
Zapotrzebowanie na tą witaminę ciężko oszacować bo będzie ono różne w zależności od pory roku, płci, aktywności fizycznej, naszego stanu zdrowia, a nawet samopoczucia.

 

Norma witaminy C we krwi wynosi około 70-85 μmol/dm^3. Niewielki deficyt będzie wskazywać wartości w zakresie 11–23 μmol/dm3 , a poniżej 11 μmol/dm3 to niedobór.
Przy normalnym funkcjonowaniu, dzienna dawka 180-200 mg pozwoli nam utrzymać witaminę C na dobrym poziomie.
Przy przyjmowaniu 400-500 mg następuje nasycenie nią krwi i podniesienie jej poziomu do 90μmol/dm3.

U osób przyjmujących zwiększone dawki witaminy C przez dłuższy okres czasu możliwe jest osiągniecie jej wyższego poziomu we krwi.
Ważnym jest też by nie przeholować w druga stronę, ponieważ jednorazowe dawki powyżej 2g mogą działać przeczyszczająco.

Witamina C odgrywa ważną role w naszym organizmie wpływając na wiele układów między
innymi:
– bierze udział przy syntezie kolagenu, karnityny, noradrenaliny, neuropeptydów i serotoniny
oraz lipidów skóry, czyli ma pozytywny wpływ na działanie mięśni i stawów, wygląd i
kondycje skory, dzięki niej lepiej będzie działał również nasz układ nerwowy

– odpowiedni poziom witaminy C jest niezbędny do absorpcji żelaza, szczególnie tego
pochodzenia roślinnego, co za tym idzie lepiej działa nasz układ krwionośny,

jedną z najbardziej znanych funkcji witaminy C jest jej działanie antyoksydacyjne
przeciwutleniające, m.in. działa przeciwzapalnie

– jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania układu immunologicznego
Według badań dożylne podawanie witaminy C obniża poziom markerów stanu zapalnego we
krwi chorych na RZS.Terapia taka umożliwia zmniejszenie dawki leków przeciwzapalnych w
przypadku chorób reumatycznych.

Udowodniono również działanie antyhistaminowe poprzez pozytywny wpływ witaminy C na funkcje układu oddechowego przy narażeniu na alergeny.
Według licznych badan, palacze muszą przyjmować prawie 40% więcej witaminy C niż osoby
niepalące, aby uzyskać porównywalny jej poziom we krwi.

Mutacje, które mogą prowadzić do defektów, chorób genetycznych lub nowotworów u potomstwa to tylko niektóre z zagrożeń obniżonego poziomu witaminy C w spermie oraz wyższego poziomu oksydacyjnych uszkodzeń, który wykazano u palaczy.

Dobrym źródłem witaminy C będą między innymi papryka, czarne porzeczki, jarmuż, liście pietruszki oraz suplementy, np. w postaci wyciągu z owoców aceroli.

Witamina C niezależnie od źródła, będzie wspomagać nasz organizm w codziennym życiu, wiec
nie zapominajmy o tym by jej podaż była na właściwym poziomie każdego dnia.

Mgr Tomasz Tomaszewski

Co jest lepsze masaż czy operacja?

19 kwi 2018
0 Comment
Co jest lepsze masaż czy operacja?

AG: Kim jesteście?
AG: Sieć Gabinetów Masażu i Rehabilitacji Kręgosłupa GRUDNIEWSCY to miejsca, gdzie wraz z zespołem kompleksowo dbamy o kręgosłup Pacjenta. Troska o ZDROWIE kręgosłupa, stawy i mięśnie, to nie tyko nasz zawód, ale także pasja i powołanie.

AG: Dlaczego kręgosłup?
AG: Kręgosłup to podstawowa konstrukcja człowieka – fundament, na którym opiera się wszystko. Dlatego profesjonalnie i całościowo zajmujemy się kręgosłupem, począwszy od profilaktyki, poprzez masaże lecznicze, rehabilitację, a na ćwiczeniach i zdrowym odżywianiu skończywszy.

AG: Co jest Waszą podstawową działalnością?
AG: Specjalizujemy się w zabiegach z zakresu masażu leczniczego, terapii manualnej kręgosłupa oraz stawów obwodowych. Wykonujemy zabiegi masażu w następujących jednostkach chorobowych: bóle kręgosłupa, przepukliny krążkowe kręgosłupa, skrzywienia kręgosłupa, dyskopatie, bóle głowy (odkręgosłupowe), rwa kulszowa oraz barkowa (stany przewlekłe). Na naszej stronie www.grudniewscy.pl, są dokładne opisy oferowanych przez nas masaży leczniczych oraz innych produktów i usług.

AG: Co macie do zaoferowania w ramach kompleksowej opieki?
AG: Dla zdrowia i wygody kręgosłupa Pacjenta przygotowaliśmy:
– sieć przyjaznych Gabinetów Masażu i Rehabilitacji Kręgosłupa GRUDNIEWSCY wyposażonych w profesjonalny sprzęt, w których można skorzystać z usług zabiegów masażu leczniczego i BEZPŁATNYCH KONSULTACJI prowadzonych przez naszych dyplomowanych masażystów i fizjoterapeutów
– kilkadziesiąt BEZPŁATNYCH FILMÓW z ćwiczeniami na kręgosłup, dostępnych na naszym kanale TV na YouTube oraz na stronie www
– kilkaset BEZPŁATNYCH ARTYKUŁÓW na temat kręgosłupa oraz porad zdrowotnych, które można przeczytać na naszym blogu medycznym i Facebooku

AG: Jak Pacjent może samodzielnie zadbać o swój kręgosłup?
AG: Może ćwiczyć kręgosłup z Grudniewskimi. Z wielu produktów dostępnych na rynku, przetestowaliśmy i wybraliśmy te, które posiadają odpowiednią jakość oraz atesty i będą optymalne dla zdrowia kręgosłupa Pacjenta. Przy zakupie każdego z kilkudziesięciu wybranych produktów w naszym sklepie medycznym online, w cenie Klient otrzyma indywidualnie dobrany zestaw ćwiczeń ze zdjęciami i dokładnym opisem na dwóch stronach A4. Każdy trening terapeutyczny jest specjalnie przygotowywany przez naszych doświadczonych fizjoterapeutów i dopasowywany do stanu zdrowia Pacjenta.

AG: Co jeszcze szykujecie dla swoich Klientów?
AG: W najbliższym czasie planujemy:
– wysyłkę newslettera, w tym promocje i oferty specjalne na nasze produkty i usługi, które będą dostępne wyłącznie dla subskrybentów
– webinary i live’y z ekspertami z zakresu usług medycznych, w tym fizjoterapii i rehabilitacji
– nowe filmy z serii – Ćwicz kręgosłup z Grudniewskimi – dostępne na naszym kanale TV na Youtube i na stronie www
– jeszcze więcej porad leczniczych na naszym blogu medycznym i Facebooku

AG: Dlaczego warto Wam zaufać?
AG: Mamy doświadczenie w pracy z kręgosłupem, czego dowodem są liczne sukcesy od przeszło 25 lat. Zatrudniamy najlepszych dyplomowanych masażystów i fizjoterapeutów. Troszczymy się o zdrowie naszych Pacjentów, traktując każdego z Nich indywidualnie. Opracowaliśmy autorską metodę masażu – pracujemy na całym kręgosłupie (a nie tylko odcinkowo), docieramy do źródła bólu (likwidujemy przyczyny bólu a nie same objawy).

AG: A co jest lepsze masaż czy operacja?
AG: Ponad 80% naszych Pacjentów, którzy wcześniej byli kierowani na operację, dzięki naszej pracy uzyskało znaczną poprawę i uniknęło operacji.
Uważamy, że operacja kręgosłupa to ostateczność, gdyż jest nieodwracalna. Dlatego dajemy Pacjentowi wybór, alternatywę.
Tyle możemy zrobić, ale ostateczna decyzja należy już tylko i wyłącznie do Pacjenta.

AG: Dziękuję za wywiad.
AG: Ja również dziękuję.

Rozmawiała: Aleksandra Grudniewska
Odpowiadał: Andrzej Grudniewski, właściciel Gabinetów Masażu i Rehabilitacji Kregosłupa GRUDNIEWSCY

Hipermobilność. Wada czy zaleta ?

28 lut 2018
0 Comment
Hipermobilność. Wada czy zaleta ?

Hipermobilność, czyli inaczej wiotkość stawowa lub nadruchomość stawów.
Każdy staw człowieka ma określony zakres ruchu.

Gdy ruch w stawie przekracza normę,możemy przyjąć, że występuje w nim hipermobilność. Hipermobilne stawy będą cechowały się tym, że jesteśmy w stanie zrobić poszczególne nienaturalne ruchy bez przygotowania, rozgrzewki.

Osoby z hipermobilnością potrafią, np. wykonać szpagat bez przygotowania, spleść dłonie na plecach, a także przyciągnąć kciuk do przedramienia.
Hipermobilność dotyczy z reguły pojedynczego stawu ale równie dobrze może być
ogólnoustrojowa.

Zmiany wywołane przez nadruchomość mogą prowadzić do upośledzenia funkcji
stawów, a w konsekwencji do ich zmian zwyrodnieniowych, kontuzji i bólu.

Hipermobilność możemy ocenić między innymi za pomocą: Skali Beighton’a lub kryteriów Kapandji’ego.

W badaniach przeprowadzonych u 12-latków zamieszkujących Islandię,A.Qvindesland i H.Jőnsson zaobserwowali występowanie nadruchomości u 40,5% badanych dziewczynek i u 12,9% chłopców.
W badaniach na grupie zawodniczek klasy mistrzowskiej gimnastyki akrobatycznej,
przeprowadzonych przez J. Anwajler, D. Wojnę, A. Stępak i T. Skolimowskiego:
– 93% dziewcząt wykazywało zwiększony stopień hipermobilności,
– 40% tej grupy uzyskało 5, a 53% – 7 na 9 możliwych punktów wg skali Beighton’a, gdzie
uzyskanie 3-4 punktów już wskazuje na hipermobilność.

Takie sporty jak np. gimnastyka artystyczna ,będą wymagać, by zakres ruchu w poszczególnych
stawach był większy. Niestety niesie to za sobą konsekwencje, ponieważ te same badania wykazały,
że aż 56% byłych zawodniczek odczuwa bóle kręgosłupa.

Jeśli czujesz, że należysz do grupy ryzyka, sprawdź:
1. Czy jesteś w stanie dotknąć całymi dłońmi podłogi o prostych nogach ?
2. Czy masz duży przeprost w łokciach ?
3. Czy Twoje kolano prostuje się za bardzo?
4. Czy jesteś w stanie dotknąć kciukiem przedramienia ?
5. Czy wygniesz małego palca bardziej niż o 90stopni ?

Jeśli na któreś z tych pytań odpowiedziałeś/aś twierdząco nie znaczy, że masz hipermobilność
ale warto to zweryfikować. W momencie gdy jesteś w stanie zrobić wszystkie te rzeczy
najprawdopodobniej masz hipermobilne stawy.

Umów się na wizytę z fizjoterapeutą by móc odpowiednio dopasować ćwiczenia do Twoich
potrzeb. Pamiętając, że hipomobilność stawów jest równie niepożądana jak nadruchomość,
indywidualne podejście do zagadnienia mobilności stawów jest kluczem do prawidłowego rozwoju i
utrzymania stawów w odpowiedniej kondycji.

Opracował: mgr Tomasz Tomaszewski

Hallux – czym jest i jak sobie z nim radzić

22 lis 2017
0 Comment
Hallux – czym jest i jak sobie z nim radzić

Każdy wie jak wygląda hallux. Jest to nieestetyczna deformacja stopy, która charakteryzuje się wystającą kostką w okolicy dużego palca stopy.
Przyjmuje się, że hallux jest deformacją wynikającą z nieprawidłowego obciążenia stopy.

Na stopie znajdują się trzy główne punkty podparcia; jeden zlokalizowany jest pod piętą, drugi pod V kością śródstopia, trzeci pod I kością śródstopia, czyli w miejscu pojawienia się halluxa.

Kiedy punkty te są nierównomiernie obciążane, i większa część ciężaru zaczyna spoczywać na I kości śródstopia, może dojść do powolnej deformacji w stawie.

Przyczyny
Jedną z głównych przyczyn pojawienia się palucha koślawego jest noszenie nieprawidłowego obuwia. Wymienia się tu buty na wysokim obcasie oraz obuwie z bardzo wąskimi czubkami, które nadmiernie ściskają palce. Kolejną z przyczyn jest osłabienie mięśni podeszwowej strony stopy, które powoduje powstawanie płaskostopia poprzecznego. Dodatkowym czynnikiem może być wada ustawienia kolan, czyli kolana koślawe, która powoduje zmianę obciążenia stóp.

Zdecydowanie częściej problem ten dotyka kobiet. Kobiety zdecydowanie częściej noszą niedostosowane do stopy obuwie, ale mają również skłonność do koślawości kolan z powodu szerokich bioder i zdecydowanie luźniejszych więzadeł w stawach kolanowych.

Objawy
Deformacji stawu towarzyszy ból podczas chodzenia i stania, zaczerwienienie, czasem obrzęk. Pojawia się ograniczenie ruchomości i uczucie sztywności. Po jakimś czasie kostka staje się wystająca a paluch koślawi się i „podwija” pod pozostałe palce.

Jak temu zaradzić?

Badanie – Przede wszystkim dobrze zdiagnozować. Warto wykonać badanie u podologa. Komputerowe badania dokładnie określi jaki rodzaj wady stóp występuje w danym przypadku i pozwoli na zdiagnozowanie przyczyny schorzenia.

Wkładki – jeśli wada stóp jest duża, warto rozważyć zamówienie odpowiednich wkładek, przystosowanych do dysfunkcji. Pozwolą one na odciążenie stopy i będą zapobiegać dalszym deformacjom.

Zmiana obuwia – jeśli problem halluxa już się pojawił, to warto zmienić obuwie na wygodne i nie uciskające. Nie będzie ono wywoływać uczucia bólu i powoli na rehabilitację i zmniejszenie dolegliwości.

Ćwiczenia – stopę można ćwiczyć. Zapytaj o zestaw ćwiczeń swojego fizjoterapeutę.
Niestety przy dużych deformacjach stopy jedynym leczeniem może okazać się operacja. Pamiętajmy, że lepiej zapobiegać, niż leczyć!

Opracowanie: mgr fizjoterapii Anna Mąka

Jazda rowerowa – można czy nie?

22 lis 2017
0 Comment
Jazda rowerowa – można czy nie?

Wiele osób borykających się z problemami bólowymi kręgosłupa zadaje pytanie dotyczące jazdy rowerowej.

Czy wycieczki rowerowe wpływają korzystnie na kondycję naszego kręgosłupa, czy jest wręcz odwrotnie?
Postaramy się odpowiedzieć na to pytanie.

Ludzie cierpiący na schorzenia kręgosłupa bardzo często dostają zakaz jeżdżenia na rowerze. Tłumaczy się to faktem, że pozycja jazdy powoduje mocne pochylenie i naraża kręgosłup na spore przeciążenie. Nie można się z tym nie zgodzić.
Jednak należy pamiętać, że każdy z nas jest inny i zupełnie inaczej będzie reagował na pewnie przeciążenia.

Z roweru należy zrezygnować, jeśli podczas, lub po zakończeniu jazdy, pojawia się ból, lub uczucie dyskomfortu. Świadczy to o tym, że ta forma aktywności nie jest korzystna dla naszego kręgosłupa. Jeśli w trakcie i po przejażdżce czujemy się dobrze i nie obserwujemy żadnego nasilenia dolegliwości, nie ma potrzeby odmawiać sobie przyjemności jeżdżenia.

Na co warto zwrócić uwagę:

1. Dostosuj wysokość kierownicy – warto podnieść kierownicę nieco wyżej i zmniejszyć zgięcie kręgosłupa. Jest to na pewno bardziej zdrowe i komfortowe dla naszego organizmu. Rewelacyjne są rowery miejskie, na których plecy są zupełnie wyprostowane.

2. Zacznij od małych dystansów – jeśli miałeś przerwę w jeżdżeniu, nie porywaj się od razu na długie dystanse. Zacznij spokojnie, od kilku kilometrów. Jeśli nie pojawią się dolegliwości bólowe, możesz stopniowo zwiększać dystans.

3. Uważaj na deszcz – jak wszyscy wiemy kręgosłup nie przepada za chłodem i wilgocią. Uważaj więc, żeby nie przemoknąć podczas wycieczki. Miej przy sobie jakieś okrycie wierzchnie i kurtkę chroniącą od deszczu.

4. Uważaj na upadki – upadek bywa niebezpieczny. Nie tylko dlatego, że można sobie połamać kości. Niekontrolowane ruchy podczas upadku mogą powodować silne przeciążenie i podrażnienie kręgosłupa, co może skutkować pojawieniem się ostrych dolegliwości bólowych.

Życzymy szerokiej drogi i udanych wycieczek!!!

Opracowała: mgr fizjoterapii Anna Mąka

Nasza strona używa cookies, aby zapewnić wygodę jej przeglądania. Zaakceptowanie tej opcji oznacza zgodę na używanie cookies./ We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website.
Więcej informacji/More about cookies
Ok