Czym jest terapia manualna ?

19 lip 2019
0 Comment
Czym jest terapia manualna ?

Pacjenci często pytają czym jest terapia manualna i na czym ona polega?

Dlatego dzisiejszy artykuł dotyczy właśnie tej tematyki.

Terapia manualna to jedna z metod fizjoterapeutycznych zajmująca się badaniem i leczeniem zaburzeń czynności układu ruchu, a głównie kręgosłupa. Stosowana jest w ortopedii, neurologii i reumatologii. Uważa się ją za najefektywniejszą formę rehabilitacji, gdyż wpływa na poprawę ruchomości w stawach oraz zmniejsza lub całkowicie znosi ból.

Wśród wielu przyczyn ograniczenia ruchomości w stawie i powstawania zmian czynnościowych, są głównie zaburzenia prawidłowych stereotypów postawy i ruchów. Wśród czynników mających bezpośredni wpływ na to, ma nieodpowiednia pozycja w pracy, nieprawidłowe wykonywanie codziennych, powtarzanych czynności ruchowych, przebyte urazy, stany pooperacyjne, zły stereotyp oddychania. W obecnych czasach ogromny wpływ odgrywa również stres, który przyczynia się do powstawania napięcia mięśniowego, a co za tym idzie, do bólu. Oba te czynniki mają bezpośredni wpływ na ograniczenie ruchomości w danym stawie czy stawach.

Do najważniejszych zadań terapii manualnej należy złagodzenie lub całkowite wyeliminowanie dolegliwości bólowych a także rozpoznanie i odzyskanie swobody ruchu w stawie.

Przed rozpoczęciem terapii przeprowadza się z pacjentem wywiad lekarski, badanie palpacyjne i funkcjonalne aparatu ruchu. Badanie wykonuje się w spoczynku i podczas wykonywania ruchów czynnych przez pacjenta. Terapeuta podczas badania ocenia stan tkanek miękkich, jakość ruchów poszczególnych stawów oraz ocenia charakter oporu występującego podczas przemieszczania się poszczególnych kości względem siebie. Po ocenie badanego dobierany jest rodzaj terapii, najskuteczniejszej dla pacjenta.

Terapia manualna wykorzystuje różne techniki, które pomagają w przywróceniu sprawności u pacjenta. Są to w większości:

– techniki lecznicze tkanek miękkich (ugniatanie, rozciąganie, głaskanie, rolowanie);

– techniki lecznicze układu mięśniowego (poizometryczna relaksacja, wzmacnianie, stretching);

– trakcje;

– mobilizacje i automobilizacje stawów;

– manipulacje stawów (techniki pchnięcia);

– terapia punktów spustowych

pinoterapia

Do najczęściej stosowanych i jednocześnie najefektywniejszych technik zabiegowych należy mobilizacja i manipulacja. Oba elementy zalicza się do najtrudniejszych w postępowaniu terapeutycznym.

Terapię manualną w połączeniu z masażem leczniczym kręgosłupa stosuje się głównie w napięciach mięśni, zwyrodnieniach i urazach stawów, dolegliwościach, przeciążeniach oraz skrzywieniach w obrębie kręgosłupa, przy migrenach, przemęczeniach, bezsenności a także w nerwobólach.

Opracowała: Fizjoterapeutka Anna Karpińska

Kciuk telefonisty

08 cze 2019
0 Comment
Kciuk telefonisty

Jest to jednostka chorobowa, która istniała już długo przed erą telefonów, ale dotykała osób starszych, pracujących fizycznie lub używających kciuka do precyzyjnych ruchów manualnych.

Z faktu powstania smartfonów i dużego zaangażowania kciuka do ich obsługi, możemy uznać kciuk telefonisty za chorobę cywilizacyjną.

Osoby korzystające ze smartfonów wykonują większość czynności kciukami, m.in. do pisania, czy przewijania ekranu. Poprzez długotrwałe nadużywanie kciuka dochodzi do zapalenia w obrębie pochewek ścięgnistych.

Objawia się to bólem, spadkiem siły, ograniczeniem ruchomości, a czasem nawet promieniowaniem wzdłuż ręki.

Leczenie
• Odciążenie
• Masaż, w fazie podostrej i przewlekłej
• Kinesiotaping
• Ćwiczenia, jeśli pozwala na to stan pacjenta
• Leki przeciwzapalne (w stanie ostrym i podostrym)

Nie warto bagatelizować tej przypadłości, gdyż nieleczona zacznie być coraz bardziej uciążliwa, utrudniając nam nawet proste, codzienne czynności. W skrajnych przypadkach, może być także konieczna operacja pochewki ścięgna, co będzie wymagało zdecydowanie dłuższej rehabilitacji.

Profilaktyka
Najlepiej byłoby zaprzestać korzystania z telefonu (smartfonu), ale w dzisiejszych czasach to raczej niemożliwe. Jeśli czujesz, że nadużywasz kciuków, spędzając często za dużo czasu na telefonie, mamy dla Ciebie kilka prostych wskazówek, które pomogą uniknąć powstania dolegliwości pt. „kciuk telefonisty”:
1. Jak najczęściej rób sobie przerwy.
2. Najlepiej korzystaj z telefonu oburącz; wówczas obciążenie na kciuki będzie trochę mniejsze. Jeśli musisz używać telefonu jednorącz, jak najczęściej zmieniaj ręce.
3. Można w formie profilaktyki robić ćwiczenia usprawniające i wzmacniające stawy kciuka:
a. W ćwiczeniach usprawniających widziałbym ćwiczenia rozciągające i mobilizacyjne stawy kciuka.
b. W ćwiczeniach wzmacniających moim zdaniem najwięcej powinno być pracy izometrycznej, szczególnie przeciwstawnych mięśni do tych, które używamy korzystając z telefonu.
4. Oczywiście jako profilaktykę również polecam masaż, który pomoże w utrzymaniu zdrowia stawów, systemu mięśniowo-powięziowego kciuka oraz zabezpieczy i zmniejszy ryzyko powstania dolegliwości z tego tytułu.

Opracowanie mgr Tomasz Tomaszewski

Kolano Kinomana

06 kwi 2019
0 Comment
Kolano Kinomana

Staw rzepkowo-udowy znajduje się pomiędzy rzepką a przednią częścią powierzchni stawowej kości udowej. Kolano kinomana w teorii dotyczy zapalenia stawu rzepkowo-udowego ale czy faktycznie dotyczy tylko tej części ciała ?
Otóż nie! Na staw kolanowy, w tym staw rzepkowo-udowy ma wpływ bardzo wiele czynników.

Ustawienie, zakres ruchu, stabilność a co za tym idzie również funkcjonowanie kolana zależy m.in. od ustawienia stopy i biodra, siły mięśni bezpośrednio i pośrednio wpływających na jego pracę. Nie zliczona ilość komponentów, które mogą zwiększać siły działające na ten staw a co za tym idzie tworzyć przeciążenia i prowokować stan zapalny w tym obszarze.

Kluczem do skutecznego i szybkiego powrotu do zdrowia jest określenie przyczyny problemu i dobranie do niego odpowiedniego sposobu leczenia.

Objawy

  • Dyskomfort pojawiający się z przodu kolana nasilający się podczas długotrwałego siedzenia
  • Ból podczas maksymalnego wyprostu/przeprostu kolana
  • Brak możliwości ustawienia neutralnego kolana
  • Chrobotanie, trzeszczenie, przeskakiwanie
  • Ból podczas wchodzenia i schodzenia po schodach
  • Bóle różnego rodzaju w okolicy rzepki
  • Obrzęk, wysięk w obrębie stawu kolanowego

Przyczyny

  • Wrodzone wady w obrębie kolana
  • Wady rozwojowe, m.in. nieprawidłowy rozwój kości udowej
  • Wady postawy, m.in. płaskostopie, koślawość koślawość kolan
  • Dysbalans mięśniowo-powięziowy w obrębie kończyny dolnej
  • Zmniejszona mobilność i stabilność stawu skokowego, biodrowego i kolanowego
  • Długotrwale przebywanie w pozycji siedzącej
  • Nieprawidłowa biomechanika chodu, biegu

Leczenie

  • Zachowawcze

W większości wcześnie wykrytych przypadków, wystarczająca jest odpowiednia rehabilitacja pod okiem doświadczonego terapeuty. Dobrze dobrane leczenie zachowawcze powinno być poprzedzone dokładną  diagnostyką, do której powinny posłużyć badania obrazowe (RTG, MRI) oraz testy funkcjonalne.

W leczeniu zachowawczym pomocnymi narzędziami będą:

-Terapia manualna z elementami masażu

-Trening siłowy

-Taping

  • Operacyjne

Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi zamierzonych rezultatów, konieczna staje się interwencja chirurgiczna. Rozległość zabiegu może być różna w zależności od wielkości patologii.

Leczenie zachowawcze zawsze powinno być priorytetem jeśli chodzi o schorzenia stawu kolanowego.

Decyzje o interwencji chirurgiczne powinny być podejmowane nie tylko na podstawie diagnostyki obrazowej ale również na podstawie funkcjonowania i sprawności pacjenta.

Na ten temat moglibyśmy pisać jeszcze wiele lecz to będzie tylko teoria i możliwe przyczyny, objawy i konsekwencje. Każdy przypadek jest inny więc jeśli czujesz dolegliwości w okolicy kolana lub/i kończyny dolnej warto byś skonsultował to ze specjalistą, w celu szybkiego powrotu do zdrowia. Im dłużej trwa problem tym trudniej określić jego przyczynę.

Opracowanie mgr Tomasz Tomaszewski

Nordic Walking

17 mar 2019
0 Comment
Nordic Walking

Coraz bardziej popularny w ostatnim czasie Nordic Walking może być szeroko stosowany  zarówno u pacjentów z problemami  bólowymi  kręgosłupa, jak i u seniorów, a nawet, jako alternatywa treningów wytrzymałościowych.

Zalety Nordic Walking

  • wpływa korzystnie na zwięk­szenie samodzielności w wykonywaniu czynności dnia codziennego, a tym sa­mym podnosi jakość życia osób starszych
  • wzmacnia układ sercowo-naczyniowy
  • zwiększa saturację krwi
  • poprawia gibkość kręgosłupa u osób starszych
  • zmniejsza dyskomfort związany z za­wrotami głowy.
  • zmniejsza dolegliwości bólowe szyjnego odcinka kręgosłupa i kończyn górnych
  • poprawia zwinność i równowagę
  • zwiększa wytrzymałość
  • jest alternatywą w rehabilitacji dla osób z problemami układu sercowo-naczyniowego
  • jest doskonałym narzędziem do treningu stabilizacji kompleksu lędźwiowo-miedniczego

Pamiętajmy, że trening Nordic Walking musi mieć swoją częstotliwość, objętość i intensywność.

Dzięki kijkom możemy zwiększyć prędkość marszu, zaangażować więcej grup mięśniowych, a jeśli robimy to w towarzystwie, dochodzi do tego aspekt społeczny, co polepsza samopoczucie i zwiększa naszą motywację.

Mity związane  z Nordic Walking

  • Nordic Walking spala tłuszcz.

Na wielu stronach można znaleźć informacje, że Nordic Walking odchudza, spala tłuszcz, zrzuca zbędne kilogramy. Fakty są jednak takie, że powyższe rzeczy są jedynie możliwe przy deficycie kalorycznym, a Nordic Walking może być przy tym pomocny poprzez zwiększanie wydatku energetycznego.

  • Byleby chodzić z kijkami.

Kijki do Nordic Walking’u nie są cudowną różdżką. Aby spacerowanie „z kijkami” przynosiło jakieś efekty musimy zadbać o prawidłową technikę marszu. Ciągnięcie kijków za sobą lub trzymanie je w ręku nic nam nie da, więc jeśli planujesz rozpocząć przygodę z tą aktywnością, skonsultuj się z osobą, która się na tym zna, najlepiej z instruktorem.

  • Musisz chodzić godzinami.

Bardzo istotnym elementem każdej aktywności fizycznej jest progresja. Ważne, by dopasować ją do osoby ćwiczącej. Lepiej zacząć od mniejszych obciążeń, czyli skrócić czas, tempo lub częstotliwość powtarzanej aktywności, a następnie z czasem poprawy swojego samopoczucia i sprawności zwiększać te parametry.

Osoby zainteresowane tą formą aktywności mogą uzyskać wiele praktycznych porad dotyczących  Nordic Walking np. na stronie internetowej Polskiej Federacji Nordic Walking http://pfnw.eu/poradnik/.

____________________________________________________________________________________________________

Literatura:

  1. ‘Wstępne badania nad wpływem rekreacyjnego treningu Nordic Walking na poziom zwinności i równowagi  u kobiet w wieku 60-69 lat’  Ossowski Zbigniew,  Kortas Jakub
  2. ‘Zastosowanie Nordic Walking w kompleksowej rehabilitacji kardiologicznej – przegląd aktualnych doniesień’ Dagmara Gloc, Rafał Mikołajczyk
  3. ‘Analiza wpływu regularnego treningu Nordic Walking na dolegliwości bólowe odcinka szyjnego kręgosłupa’ Tomasz RIDAN, Ewa STRÓJ, Katarzyna OGRODZKA, Grażyna GUZY, Wojciech DUBAJ, Waldemar HŁADKI

Opracowanie mgr Tomasz Tomaszewski

Kolano posadzkarza

27 lut 2019
0 Comment
Kolano posadzkarza

Pod „kolanem posadzkarza” kryje się zapalenie kaletek maziowych przedrzepkowych lub podrzepkowych i jest głównie spowodowane  długim przebywaniem w pozycji klęczącej szczególnie na twardym podłożu.

Najbardziej narażone są osoby duchowne, gospodynie domowe, które w przeciwieństwie do posadzkarzy nie noszą ochraniaczy.

Zapa­le­nia kale­tek mazio­wych mogą też być następ­stwem nie­do­le­czo­nych kon­tu­zji, cho­rób reu­ma­tycz­nych, dny mocza­no­wej lub zaka­żeń bakteryjnych.

 

 

Objawy

  • Tkliwość tkanek w okolicy kolana
  • ból podczas ruchu, który w trakcie odpoczynku zmniejsza swoje nasilenie i może przechodzić w sztywność
  • obrzęk
  • zmniejszenie ruchomości

Diagnostyka

  • Zwykle wywiad z pacjentem i badanie fizykalne powinno wystarczyć do postawienia rozpoznania
  • Badanie USG potwierdzi obecność płynu w kaletce i wykluczy inne schorzenia
  • Badanie RTG powinno się wykonać, jeśli istnieje podejrzenie urazu elementów kostnych
  • W razie podejrzenia infekcji konieczne jest wykonanie badania krwi z rozmazem lub pobranie płynu stawowego

Leczenie

  • Odpoczynek i odciążenie chorego miejsca oraz unikanie pozycji i ruchów prowokujących dolegliwości.
  • Masaż tkanek głębokich
  • Terapia manualna, m.in. w celu przywrócenia prawidłowej gry stawowej (mobilizacja, ślizgi stawowe)
  • Kinesiotaping
  • Terapia PNF
  • Ćwiczenia(po fazie ostrej, w celu zachowania pełnej ruchomości chorego stawu oraz zapobiegnięciu zanikom mięśniowym):
    – izometryczne

-rozciągające

-nakierowane na stabilizacje

-nakierowane na stymulacje nerwowo-mięśniową

  • farmakoterapia –niesteroidowe leki przeciwzapalne(doustne lub stosowane miejscowo w formie maści lub żelu)
  • antybiotykoterapia w przypadku infekcji
  • Można zastosować zabiegi fizykoterapeutyczne:

-krioterapie

-laseroterapie

-fale uderzeniowa

-magnetoterapie

-prądy TENS

Fizykoterapię stosuje się głównie w celu zmniejszenia bólu, szybszej regeneracji oraz by poprawić ukrwienie chorej okolicy

  • Jeśli zachowawcze leczenie zapalenia kaletki stawu kolanowego nie przynosi efektów, lekarz może podjąć decyzję o leczeniu chirurgicznym

Każdy rodzaj terapii powinien być dobrany indywidualnie i kierowany przez osoby do tego wyspecjalizowane.

Jakikolwiek rodzaj terapii bez wcześniejszej diagnozy może być nieskuteczny a nawet niebezpieczny dla zdrowia pacjenta.

Opracowanie Mgr Tomasz Tomaszewski

Kciuk narciarza

10 lut 2019
0 Comment
Kciuk narciarza

Jest to uraz stawu śródręczno-paliczkowego kciuka w wyniku naderwania lub zerwania odłokciowego więzadła pobocznego u podstawy tego palca.

Powstaje przy mocnym wykoślawieniu kciuka, czyli odgięciu kciuka od reszty dłoni.

Najczęściej przydarza się narciarzom, jeśli używają pasków od kijków, które nie uwalniają kciuka podczas upadku.

Fakt, że jednostka chorobowa kojarzona jest z narciarstwem nie wyklucza tego, że do urazu może dojść u każdego, kto wykonuje czynności wymagające mocnego odgięcia kciuka od reszty palców, np. u bramkarzy, zawodników rugby.

 

 

OBJAWY

  • Ból kciuka
  • Opuchlizna i zasinienie
  • Wrażliwość na dotyk
  • Utrudnione chwytanie i trzymanie przedmiotów
  • W przypadku całkowitego zerwania więzadła brak możliwości wyprostowania kciuka

DIAGNOSTYKA

  • Badanie manualne(palpacja, testy funkcjonalne)
  • RTG, w celu wykluczenia złamań lub oderwania części kości wraz z więzadłem
  • USG ( ocena więzadeł)

LECZENIE

  • Leczenie zachowawcze

-zabezpieczenie stawu śródręczno-paliczkowego kciuka stabilizującą łuską lub ortezą aby ograniczyć jego ruchomość i przyspieszyć gojenie, unieruchomienie stosuje się na okres do 4-5tygodni

-okłady z lodu, które należy przykładać na bolesne i obrzęknięte miejsce, ale tylko w fazie „krwawienia”

-farmakoterapia, miejscowe leki w formie maści lub żeli, działające przeciwbólowo oraz przeciwobrzękowo

-fizykoterapia

-Tak szybko jak to jest tylko możliwe wprowadzenie ćwiczeń ruchowych chorego stawu poprawiających jego ruchomość, rozciągających i wzmacniających tkanki miękkie oraz przywracających funkcje kciuka

-kinesiotaping

  • Zabieg chirurgiczny jest wskazany, jeśli doszło do całkowitego zerwania więzadła i dużej niestabilności stawu. Pozostałymi wskazaniami do zabiegu operacyjnego są przykłady rotacji odłamu kostnego lub przemieszczenie kikuta więzadła zwane uszkodzeniem typu Stenera .
    Jeśli leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów po okresie 3 tygodni lekarz prowadzący może zdecydować również o interwencji chirurgicznej

PROFILAKTYKA

  • Ćwiczenia nakierowane na statyczną stabilizacje (ćwiczenia izometryczne)
  • Ćwiczenia nakierowane na dynamiczną stabilizacje (m.in. chwyty, rzuty)
  • Ćwiczenia precyzyjne
  • Wszystkie ćwiczenia, w których występuje chwyt (m.in. podciąganie, ćwiczenia ze sztangą)

Opracowanie Mgr Tomasz Tomaszewski

Problem nietrzymania moczu

19 gru 2018
0 Comment
Problem nietrzymania moczu

Terminem ‘nietrzymania moczu” określa się stan niekontrolowanego wyciekania moczu, powodujący trudności zarówno w utrzymaniu higieny, jak i w funkcjonowaniu społecznym jednostki.

Szacuje się że w Polsce cierpi na to schorzenie co najmniej 3 miliony kobiet.

Wśród głównych przyczyn występowania tego schorzenia  wyróżnia się przyczyny urologiczne (zaburzenia czynności dolnych dróg moczowych, zakażenia układu moczowego, powiększenie gruczołu krokowego, urazy i operacje dolnych dróg moczowych), ginekologiczne (osłabienie mięśni dna miednicy, obniżenie narządów miednicy małej, zanikowe zapalenie cewki pochwy, operacje ginekologiczne i położnicze) oraz neurologiczne ( urazy głowy i rdzenia kręgowego, udary mózgu, guzy mózgu, choroba Parkinsona, wady wrodzone układu nerwowego, mózgowe porażenie dziecięce, polineuropatie, choroby demielinizacyjne np. Stwardnienie rozsiane, choroba Alzheimera).

Do mniej bezpośrednich czynników występowania tego problemu należą choroby przewlekłe i zmiany ogólnoustrojowe (cukrzyca, alkoholizm, nowotwory, depresja, demencja, zaparcia, otyłość).

Nietrzymanie moczu jest odbiciem zaburzeń wzajemnego oddziaływania między ciśnieniem w pęcherzu moczowym a ciśnieniem w cewce moczowej.

Wyróżnić można zjawisko samoistnego wysiłkowego nietrzymania moczu u pacjentów. Następuje ono w chwili nagłego wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej (kichanie, kaszel, śmiech, schylanie się, dźwiganie ciężarów itp.) Szacuje się, że występuje u  50-70% pacjentów, dotyczy głównie młodszych kobiet. Bezpośrednią przyczyną często jest osłabienie mięśni dna miednicy wynikające z przebytego porodu, obniżenia narządów miednicy małej, operacji dokonanych w tej okolicy, urazu lub zaburzeń hormonalnych (niedobór estrogenów).

Nietrzymanie moczu przez pacjentów może być również spowodowane niestabilnością  mięśnia wypieracza. Jego hiperaktywnością  lub niestabilnością. Występujące tu mimowolne skurcze pęcherza mogą być objawem uszkodzenia układu nerwowego. Do podstawowych objawów tego typu należy nagła niepowstrzymana potrzeba oddania moczu, w tym moczenie nocne. Występuje u 20-40% pacjentów,głównie u kobiet po menopauzie.

Do głównych rodzajów nietrzymania moczu można również zaliczyć jego czynnościową niewydolność, w której nie występują  zmiany patologiczne dolnego odcinka dróg moczowych, zachowany jest prawidłowy mechanizm mikcji, lecz dotarcie do toalety utrudniają fizyczne lub psychiczne przeszkody np: niesprawne poruszanie się, zaburzenia funkcji poznawczych, depresja, wrogi stosunek do opiekunów.

W zależności od rodzaju nietrzymania moczu występującego u danego pacjenta, należy przeprowadzić odpowiednią fizjoterapię, która w połączeniu z farmakoterapią powinna przynieść  odpowiedni skutek. Należy jednak pamiętać, że niezbędna do pełnego efektu jest zmiana trybu życia pacjenta.

Powinien on zadbać m.in o utrzymanie odpowiedniej masy ciała: otyłość powoduje osłabienie mm. dna miednicy co prowadzi do obniżenia jej narządów, unikać zaparć bowiem zalegające masy kałowe uciskają na pęcherz moczowy i cewkę moczową, jak również zaprzestać palenia papierosów w celu eliminacji kaszlu.

Do skutecznej fizjoterapii w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu zalicza się ćwiczenia mięśni dna miednicy tzw. Kegla, które mają na celu wzmocnienie mięśni dna miednicy. Trening ten polega na świadomym napinaniu i rozluźnianiu odpowiednich mięśni. Aby na początku nie uruchamiać tłoczni brzusznej wykonujemy ćwiczenia na siedząco, z lekkim pochyleniem tułowia ku przodowi, podczas wydechu. Trzeba wyeliminować działanie mm. brzucha, pośladkowych, przywodzicieli.Podczas wydechu należy napiąć cewkę moczowa na ok 5 s i rozluźnić, codziennie po kilka razy w ciągu godziny. Poprawę uzyskuje się po 4-8 tyg systematycznych ćwiczeń. Następnie utrudnia się trening przez włączenie mm. brzucha i innych.

Przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu jak i w  przypadku niestabilności mięśnia wypieracza można również przeprowadzić  trening pęcherza, który polega na oddawaniu moczu o ustalonych porach, a nie w razie potrzeb. Ćwiczenia pęcherza prowadzą do przywrócenia korowej kontroli nad funkcja pęcherza. W początkowym okresie pacjent wychodzi do toalety co 30 min, zwiększając odstęp stopniowo co 15 min do 3 godzin.

W terapii nietrzymania moczu, spośród zabiegów fizykoterapeutycznych,  wykorzystywana jest elektrostymulacja, która ma na celu wywołanie  skurczu mięśni i powoduje ich wzmocnienie. Jednocześnie pozwala pacjentowi zrozumieć, które mięśnie powinny być uruchamiane. Wpływa korzystnie na ukrwienie i przewodnictwo nerwowe i wywiera efekt przeciwbólowy na okolice miednicy    ( np. bolesne blizny).

Problem nietrzymania moczu jest bardzo powszechny, a jego terapia jest uzależniona głównie od rodzaju nietrzymania moczu. Należy jednak pamiętać, iż jest to dla wielu pacjentów wstydliwy  temat i chęć poznania i nauczenia się ćwiczeń zależy w dużej mierze od terapeuty. Jego zadaniem powinno być również uświadamianie pacjenta o podjęciu  profilaktycznych kroków mających na celu obniżenie ryzyka występowania bądź pogłębiania problemu nietrzymania moczu.

Opracowanie: Fizjoterapeuta Anna Karpińska

Rozejście kresy białej

04 gru 2018
0 Comment
Rozejście kresy białej

Jak wiadomo ciąża i poród niesie za sobą wiele zmian w ciele kobiet, w obrębie zarówno miednicy, jak i wyglądzie brzucha. Ściana brzucha w okresie ciąży poddawana jest rozciągnięciu w wyniku rosnącej macicy. Pod wpływem zmian hormonalnych powinna się wydłużyć, dopasować się do objętości i ciśnienia. Mięśnie i ich połączenia powięziowe są narażone w dużym stopniu na rozciągnięcie. W konsekwencji często kończy się to deformacją – wypukłą zmianą w środkowej części brzucha tzw. rozstępem mięśnia prostego brzucha (DRA – diastasis recti abdominis).

Poprawa prawidłowej postawy, wzmocnienie i praca nad mięśniami posturalnymi oraz bardzo istotne – ODDYCHANIE – są podstawą w terapii DRA.

Z doniesień naukowych wynika, iż powiązanie osłabienia ściany brzucha towarzyszy często ból odcinka lędźwiowego, zaokrąglenie pleców w odcinku piersiowym, nietrzymanie moczu, obniżenie narządu rodnego a także rozejście kresy białej brzucha.

Jak samodzielnie sprawdzić czy mamy problem z rozejściem mięśnia prostego brzucha?

Leżąc na plecach, zginamy kolana. Przy wydechu jedną ręką podnosimy głowę do góry. Staramy się oderwać z ziemi łopatki. W badaniu wykorzystujemy drugi i trzeci palec ręki, która leży swobodnie. Test przeprowadzamy wzdłuż kresy białej (czerwona linia na obrazku). Jeżeli jesteśmy w stanie wsunąć palce pomiędzy mięśnie (uczucie przerwy, możliwość wpadnięcia we wnętrze brzucha) – mamy do czynienia z rozejściem mięśnia prostego brzucha.

WAŻNE: Mężczyźni też ciepią na rozejście mięśnia prostego brzucha!!!

Dysfunkcja jest często powiązana ze zmianą wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej. Główne czynniki ryzyka (również u kobiet) to:

  • Otyłość brzuszna (często mężczyźni z  tzw. „mięśniem piwnym”)
  • Kaszel palaczy
  • Źle wykonywane ćwiczenia, szczególnie siłowe – podnoszenie dużych ciężarów
  • Genetyka
  • Następstwa źle gojących się ran pooperacyjnych na jamie brzusznej
  • Choroby powodujące silne wyniszczenie organizmu.

ZALECANA (DOBRA) AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA:

  • Ścianka wspinaczkowa
  • Pływanie (kraul, grzbiet)
  • Taniec brzucha
  • Nordic walking
  • Joga
  • Narciarstwo
  • Rolki

NIEZALECANA (ZŁA) AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA:

  • Brzuszki
  • Planki
  • Cross fit
  • Ćwiczenia z ciężarami
  • Bieganie
  • Rower (w niskiej pozycji)

W przypadku rozpoznania rozejścia mięśnia prostego brzucha wdraża się leczenie zachowawcze – opracowany plan rehabilitacji z fizjoterapeutą, ćwiczenia i terapia manualna, kontrolując postępy. Jeżeli usprawnianie nie przynosi oczekiwanych efektów oraz rozejście jest duże, należy zgłosić się na konsultacje z chirurgiem.

 

Opracowanie: mgr Fizjoterapii Justyna Sarna

Zalecenia po masażu

24 paź 2018
0 Comment
Zalecenia po masażu

Bezpośrednio po zabiegu masażu kręgosłupa zalecamy usztywnienie w postaci bandaży elastycznych lub pasa lędźwiowo – krzyżowego miękkiego lub półsztywnego przez okres 3- 4 dni.
Bardzo ważne jest zakładanie stabilizacji w sytuacjach, które mogą narazić nasz kręgosłup na silne przeciążenia tj. dźwiganie, schylanie się, długotrwała pozycja siedząca itd.

Aby złagodzić przewlekły ból odcinka lędźwiowo – krzyżowego można zastosować okłady cieplne.

Jest to domowy zabieg z zakresu ciepłolecznictwa, który można wykonać bez profesjonalnego sprzętu.

Ciepło ma właściwości rozluźniające, przeciwbólowe, kojące i odprężające.

Okłady cieplne powodują przekrwienie ognisk zapalnych i przyśpieszenie gojenia zapalenia.
Do wykonania domowych kompresów cieplnych potrzebujemy: trzech ręczników frotte,
rękawic wełnianych oraz gumowych
.

Jeden suchy ręcznik złożony w kostkę kładziemy na pośladkach i okolicy lędźwiowo krzyżowej.
Drugi ręcznik,również złożony w kostkę polewamy wrzątkiem w naczyniu.
Następnie odsączamy go w założonych na dłonie rękawicach wełnianych i gumowych.
Będzie to izolować nasze ręce i chronić przed poparzeniem.

Gorący, dobrze odsączony ręcznik kładziemy na okolicę krzyżową i przykrywamy kolejnym suchym ręcznikiem.

Czas trwania okładu to około 10 minut lub do momentu aż Pacjent przestanie odczuwać ciepło.
Czynność można powtórzyć dwa, trzy razy.
Należy pamiętać, że ciepło może wpływać niekorzystnie w przypadku ostrego stanu zapalnego.

Jeśli podczas zabiegu pojawi się zaostrzenie dolegliwości należy natychmiast przerwać kompres.

Przeciwwskazaniem do wykonywania okładów cieplnych są problemy z nerkami w tym niewydolność,
problemy z nadciśnieniem, ostra niewydolność serca, nowotwory, poważne problemy z układem rozrodczym,
w tym bolesne i obfite miesiączki.

Opracował: Andrzej Grudniewski, fizjoterapeuta

PIR – poizometryczna relaksacja mięśni

11 lip 2018
0 Comment
PIR – poizometryczna relaksacja mięśni

Poizometryczna relaksacja mięśni jest rozciąganiem tkanek miękkich. Może być wykonywana samodzielnie lub we współpracy z terapeutą.

Do wykonania tego typu rozciągania, które jest niezwykle skuteczne, jest potrzebna nauka i możliwość wykonania skurczu izometrycznego.

Skurcz izometryczny – wzrost napięcia bez zmiany długości mięśnia, przykładem takiego ćwiczenia, w którym występuje skurcz izometryczny jest „plank”, potocznie zwany deską – czyli podpór przodem na przedramionach.

 

 

Poizometryczna relaksacja polega na 3 po sobie występujących fazach:
1. Rozciągnięcia

Rozciągniecie mięśnia do poczucia oporu tkankowego przez terapeutę lub uczucia delikatnego ciągnięcia przez pacjenta

  1. Napięcia –izometrycznego

Delikatne napięcie tak by ani pacjent ani terapeuta nie wkładali w to dużo siły. Niektóre źródła podają, że jest to 10-20% maksymalnej siły lecz nie jesteśmy tego w stanie określić nie znając maksymalnych możliwości.

  1. Relaksacji

Kluczowa faza, w której dajemy pacjentowi czas na rozluźnienie i relaksacje. Ta faza płynnie przechodzi w kolejne powtórzenie i przejście do większego rozciągnięcia.

Każdą fazę będziemy wykonywać od kilku do kilkunastu sekund, czas będzie indywidualnie dobierany.

Ponawiamy mechanizm aż do uzyskania zadowalającego zakresu ruchu bądź do momentu braku dalszych rezultatów. Z doświadczenia mogę stwierdzić, ze jest to zazwyczaj 3-5 powtórzeń.

Przykład: Pacjent leży na brzuchu z jedną nogą postawioną na podłożu. Terapeuta zgina kończynę leżącą na kozetce, czyli zbliża pietę do pośladka. W momencie odczucia rozciągania lub oporu zatrzymuje, daje sygnał do próby wyprostowania nogi a sam delikatnie oporuje, po kilku sekundach mówi stop, następnie faza relaksacji, po tym  zbliżamy bardziej piętę do pośladka, po kilku sekundach znów mówimy pacjentowi, aby napiął mięśnie prostujące kolano.

Możemy wspomóc działanie poprzez prace mięśni antagonistycznych, przykładowo czynne przejście do „nowej” bariery przez pacjenta, czyli sam przyciąga piętę do pośladka.

Mięśnie antagonistyczne są to mięśnie o przeciwstawnej funkcji czyli na przykładzie stawu łokciowego zginacze/prostowniki – potocznie biceps i triceps.

Kolejnym narzędziem pomocnym jest oddech. Szczególnie u osób aktywnych, świadomych swojego ciała i umiejących kontrolować oddech.

Wskazania do wykonania poizometrycznej relaksacji mięśni to przykurcze i wzmożone napięcia tkanek miękkich.

Zaletami PIR jest:
-relaksacja

-zmniejszenie napięcia mięśniowego

-zwiększenie zakresu ruchu

-redukcja bólu

-wydłużenie skróconych tkanek

Podstawą wykonania poizometrycznej relaksacji mięśni jest diagnoza i określenie jakie struktury potrzebujemy rozciągnąć i jaki ruch będziemy chcieli poprawić. Wszystkie detale między innymi czas skurczu, jego siłę, oddech i poszczególne fazy będziemy dopasowywać odpowiednio do pacjenta. Błędem będzie dopasowanie pacjenta do ćwiczenia. Nigdy nie możemy sprawiać bólu niezależnie od fazy, bo to się gryzie z pojęciem relaksacji.

W gabinecie często pracujemy tą metodą by zniwelować np. ograniczenia spowodowane przykurczami pooperacyjnymi.

 

Mgr Tomasz Tomaszewski

Nasza strona używa cookies, aby zapewnić wygodę jej przeglądania. Zaakceptowanie tej opcji oznacza zgodę na używanie cookies./ We use cookies to ensure that we give you the best experience on our website.
Więcej informacji/More about cookies
Ok